ในห้องนอนที่ถูกประดับตกแต่งด้วยบรรดาเฟอร์นิเจอร์โทนสีอุ่นสุดคลาสสิค บ่งบอกถึงความเรียบง่ายและความมีสไตล์ของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี หน้าต่างที่ถูกแสงแดดลอดผ่านเข้ามาเตือนว่าได้ถึงเวลาที่เจ้าของห้องและผู้มาอาศัยควรลืมตาตื่นจากนิทราเสียที
"อื้ออ" ผู้เป็นเจ้าของห้องบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้าน ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดจิ๊ปากใส่อย่างรำคาญ แต่ก็ยังคงมุดตัวอยู่ในแผงอกกว้างและซุกกายอยู่ในกองผ้าห่มสีขาวนวลผืนเดิม
ปฏิกิริยาแบบนี้ยิ่งทำให้ผู้เป็นเจ้าของห้องหมั่นไส้และยิ่งอยากแกล้งคนตัวเล็กมากขึ้น เขาพลิกตัวขึ้นไปคร่อมทับคนร่างเล็กที่ยังคงชักสีหน้ารำคาญแม้ดวงตาคู่นั้นจะยังปิดสนิทอยู่ก็ตาม
"จัง~เขาไม่เล่นนะ" คนตัวเล็กดิ้นอึกอัก พยายามจะผลักคนที่ชอบเล่นพิเลนให้กลับมานอนข้างๆเหมือนเดิม
"ก็ไม่ได้เล่นสักหน่อย" คนขี้แกล้งโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู หวังให้ลมหายใจอุ่นๆจะช่วยปลุกคนข้างล่างได้บ้าง
"ไม่ได้ปลุกเราคนเดียวแล้วรู้ไหม -//-" คนตัวเล็กผิวแดงระเรื่อไปทั่วทั้งตัว ทั้งเขินทั้งอาย แม้ว่าจะเคยๆกันอยู่ แต่เพราะเป็นคนตรงหน้านี้แหละมั้ง ที่ไม่เคยทำให้รู้สึกถึงคำว่าชินชาเลย
"จริงๆก็ไม่ตั้งใจจะปลุกไดจังสักหน่อย" มือของคนขี้แกล้งเลื่อนสัมผัสลงมาเรื่อยๆ ทำให้คนตัวเล็กวูบวาบไปทั่วท้องน้อย
"เดี๋ยวเถอะ!!"คนตัวเล็กตะครุบหนวดปลาหมึกไว้ได้ทันก่อนที่มันจะไปกราดเกรี้ยวใส่เสากระโด่งเรือ"เคย์ มีเรื่องอยากขอ"
"หืม เอาไว้ค่อยคุยกันก็ได้น่าา" จมูกโด่งยังคงไล้เลื่อยไปทั่วซอกคอขาว
"ตอนนี้ ต้องตอนนี้!!"คนตัวเล็กดันหัวของคนรักออกมา และใช้สองมือประคองใบหน้าของคนตรงหน้าให้หันมาคุยกันอย่างจริงจังเสียก่อน
"หืม มีอะไรครับคนดี" คนขี้แกล้งวางมือทับบนมือของคนรักและใช้แรงเลื่อนมือเล็กๆมาจูบ และพยายามจะบรรเลงเพลงรักต่อ แม้จะถูกยื้อยุดไว้ก็ตาม
"เราอยาก on top!!!"คนตัวเล็กตะโกนออกมาพร้อมหลับตาปี๋ คนรักดูจะหน้าถอดสีไปอยู่ครู่นึงก่อนจะปรับสีหน้ามาเป็นเช่นเดิม และยกยิ้มให้คนรักอย่างไม่ถือสา
"อยากลองจริงหรอ??" คนขี้แกล้งถามซ้ำเพื่อความแน่ใจของคนรักของตนอีกครั้ง
"อื้ออ" ผู้เป็นเจ้าของห้องบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้าน ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดจิ๊ปากใส่อย่างรำคาญ แต่ก็ยังคงมุดตัวอยู่ในแผงอกกว้างและซุกกายอยู่ในกองผ้าห่มสีขาวนวลผืนเดิม
ปฏิกิริยาแบบนี้ยิ่งทำให้ผู้เป็นเจ้าของห้องหมั่นไส้และยิ่งอยากแกล้งคนตัวเล็กมากขึ้น เขาพลิกตัวขึ้นไปคร่อมทับคนร่างเล็กที่ยังคงชักสีหน้ารำคาญแม้ดวงตาคู่นั้นจะยังปิดสนิทอยู่ก็ตาม
"จัง~เขาไม่เล่นนะ" คนตัวเล็กดิ้นอึกอัก พยายามจะผลักคนที่ชอบเล่นพิเลนให้กลับมานอนข้างๆเหมือนเดิม
"ก็ไม่ได้เล่นสักหน่อย" คนขี้แกล้งโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู หวังให้ลมหายใจอุ่นๆจะช่วยปลุกคนข้างล่างได้บ้าง
"ไม่ได้ปลุกเราคนเดียวแล้วรู้ไหม -//-" คนตัวเล็กผิวแดงระเรื่อไปทั่วทั้งตัว ทั้งเขินทั้งอาย แม้ว่าจะเคยๆกันอยู่ แต่เพราะเป็นคนตรงหน้านี้แหละมั้ง ที่ไม่เคยทำให้รู้สึกถึงคำว่าชินชาเลย
"จริงๆก็ไม่ตั้งใจจะปลุกไดจังสักหน่อย" มือของคนขี้แกล้งเลื่อนสัมผัสลงมาเรื่อยๆ ทำให้คนตัวเล็กวูบวาบไปทั่วท้องน้อย
"เดี๋ยวเถอะ!!"คนตัวเล็กตะครุบหนวดปลาหมึกไว้ได้ทันก่อนที่มันจะไปกราดเกรี้ยวใส่เสากระโด่งเรือ"เคย์ มีเรื่องอยากขอ"
"หืม เอาไว้ค่อยคุยกันก็ได้น่าา" จมูกโด่งยังคงไล้เลื่อยไปทั่วซอกคอขาว
"ตอนนี้ ต้องตอนนี้!!"คนตัวเล็กดันหัวของคนรักออกมา และใช้สองมือประคองใบหน้าของคนตรงหน้าให้หันมาคุยกันอย่างจริงจังเสียก่อน
"หืม มีอะไรครับคนดี" คนขี้แกล้งวางมือทับบนมือของคนรักและใช้แรงเลื่อนมือเล็กๆมาจูบ และพยายามจะบรรเลงเพลงรักต่อ แม้จะถูกยื้อยุดไว้ก็ตาม
"เราอยาก on top!!!"คนตัวเล็กตะโกนออกมาพร้อมหลับตาปี๋ คนรักดูจะหน้าถอดสีไปอยู่ครู่นึงก่อนจะปรับสีหน้ามาเป็นเช่นเดิม และยกยิ้มให้คนรักอย่างไม่ถือสา
"อยากลองจริงหรอ??" คนขี้แกล้งถามซ้ำเพื่อความแน่ใจของคนรักของตนอีกครั้ง
"เราก็เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมไดจังจะทำแบบเคย์บ้างไม่ได้ล่ะ" คนตัวเล็กเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย ใบหน้าที่ดูไร้เดียงสากับความคิดพิลึกพิลั่นแบบนี้มันช่างสวนทางกันเหลือเกิน
"หืม ทำไมกันล่ะ ไม่รู้หรอก แล้วเวลาเคย์ทำให้ไดจังไม่มีความสุขหรอ" มือเรียวสวยขยี้ผมของคนรักอย่างหมั่นเขี้ยว
"อืม ถึงจะเจ็บไปหน่อยก็เถอะ แต่ไดจังก็อยากช่วยเคย์บ้างนี่นา" ใบหน้าของคนตัวเล็กหลุบต่ำลงอย่างเขินอาย
"งั้นไดจังก็ต้องขึ้นมานั่งบนตัวเคย์นะ ทำได้ใช่ไหม" มือของเคย์เชยคางของคนรักขึ้น
"อือ" เคย์ขยับร่างกายลงมานั่งบนฟูกขาว สลับกับคนรักที่พยายามจะขึ้นไปนั่งบนตัวเขาแทน
"ถอดกางเกงให้เคย์สิ"
"อือ เคย์ไม่ต้องบอกหรอก เดี๋ยวเราทำให้" คนข้างล่างชะงักกับท่าทีขึงขังของคนรักเล็กน้อย
"ไว้ใจได้แน่นะ"เคย์ยิ้มหยอกล้อให้คนที่ยังคงสั่น แต่ใบหน้ากับจริงจังเหมือนกับจะไปออกรบ
คนร่างเล็กโน้มตัวลงมาประกบปิดริมฝีปากนุ่มของคนรักแทนคำตอบ มือทั้งสองจัดการถอดชิ้นผ้าบางที่กั้นกายของทั้งเขาและคนรักไว้ เคย์ยิ้มอยากพอใจกับท่าทีของไดกิ คนตัวเล็กยังคงจูบพรมไปทั่วซอกคอขาวแบบที่คนรักเคยทำให้เขา มือเล็กรูดสาวแกนกายของคนรักอย่างที่เคยทำ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากอวบอิ่มลงมาครอบแกนกายของคนรักแทน เคย์ร้องออกครางออกมาอย่างพอใจ นั้นยิ่งทำให้คนตัวเล็กได้ใจ ลิ้นรัวหยอกล้อกับเส้นทางน้ำรักของคนรัก พลางสาวรูดแก่นกายของตัวเองเพื่อเร่งเร่าอารมณ์
เคย์จับหัวไดกิให้กลับไปครอบแกนกายของตนเหมือนเดิม เพราะมันเริ่มจะปวดหนึบขึ้นมาเสียแล้ว
"ไดจังขึ้นมานั่งตรงนี้สิ" คนตัวเล็กขยับตามอย่างว่าง่าย "หันหลังมาหน่อย" คนตัวเล็กร้องอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดใจคนรักแต่อย่างใด
เคย์ลงลิ้นกับช่องทางรักก่อนจะใช้นิ้วเรียวสวยค่อยๆเปิดทาง ไดกิร้องอื้ออึงออกมาก "เคย์~" เมื่อคนข้างล่างมั่นใจวว่าคนรักจะเจ็บน้อยที่สุดแล้วจึงบอกให้ไดกิหันกลับมาหาตนและจับคนรักวางบนตัก
"ได้เวลาแล้วนะ ไดจังมาสิ"คนข้างล่างยกเอวอวบของคนรักขึ้นและกดกายให้สวมครอบกับกับแกนกายของเขาได้อย่างพอดี คนข้างบนพยายามยกตัวขึ้นไม่ยอมกดกายลงมาเพราะกลัวเจ็บเหมือนเคย "ขยับสิครับคนเก่ง" ไดจังหลับตาปี๋และพยายามขยับกายขึ้นลงอย่างหวาดหวั่น เคย์ที่อยากแกล้งคนตัวเล็กเด้งสะโพกสวนขึ้นมาเล็กน้อย จนทำให้คนข้างบนรู้สึกตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมาจึงโอบรอบคอคนรักไว้ เคย์บีบคลึงสะโพกสวย และพยายามกดยกกดขึ้นพร้อมกับขยับเอวตัวเองให้สวนรับกับจังหวะรัก
"เคย์ อ๊ะ อ๊า"
"อะไรหรอครับ"
"แล้วมันต่างจากเดิมตรงไหนล่ะทีเนี่ย!!"
"ก็ตรงที่ไดจังอยู่ข้างบนไง" เคย์งับติ่งหูของคนรักอย่างหยอกล้อ
.
.
.
.
.
.
.
"เป็นไงมั้งไดจัง"กลุ่มเพื่อนรักของไดกิถามขึ้น
"ก็ on top ไง"
"เป็นไงๆ"
"ก็ไม่เห็นแตกต่างนี้นา แค่เราขึ้นไปอยู่ข้างบนไม่ใช่หรอ" เพื่อนๆหันมามองหน้ากันและหัวเราะคิกคักอย่างมีเลศนัย
"แบบนี้อิโนะจังสนุกแย่เลยสิ"
"ก็เห็นยิ้มตลอดเลย ไม่รู้จะยิ้มอะไรหนักหนา" คนตัวเล็กบู้ปากยู่ ทั้งที่ใบหน้าแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อ
"ไดจังนี้น่ารักจังเลยน่า คิกๆ" คนถูกชมทำหน้ายุ่งอย่างไม่เข้าใจ
"หัวเราะอะไรกัน ทำไมวันนี้เจอแต่คนกวนประสาทนักว่ะ!!!!"
.
..
.
.
"ได้ข่าวว่าโดนเมียจิ้มหรอครับคุณชาย"คนที่ถูกทักยิ้มรับอย่างมีความสุข
"ขอโทษที ข่าวของพวกมึงคงมั่วแล้วล่ะ ใครจะยอมให้จิ้ม ได้เสียเชิงคุณชายกันพอดี ฮาฮ่า"
"สงสัยโดนจิ้มจนเสียสติไปแล้วสินะไอ้คุณชาย"
"ไม่เชื่อก็เรื่องของพวกมึง นี้ระดับไหนแล้ว ไม่มีพลาดให้เสียชื่อและเสียตูดเว้ย!!"
"ได้ไงว่ะ กูอุตส่าห์พนันกับพวกฝั่งนู้นว่ามึงแม่งโดนเสียบแน่ๆ ทำไมมึงไม่ยอมไดจังไปว่ะ ไอ้ห่านี้"
"พวกมึงสินะที่แม่งมาปั่นหัวเพนกวินน้อยของกู เอาเหี้ยอะไรมาใส่หัวเพนกวินน้อยแสนบริสุทธ์ของกูอีกฮ่ะ!!"
"เพนกวินมึงเสียบริสุทธ์ตั้งแต่มึงพาน้องเขาไปจิ้มล่ะ อย่ามาทำโวยวาย ห่า"
"คนล่ะบริสุทธ์เว้ย!! เพนกวินกูถึงจะไม่เวอร์จิ้น แต่ความคิดคนของกูอย่างกับผ้าขาวๆ มึงอย่าไปเอาโคลนประหลาดๆของพวกมึงมาสาดใส่อีกล่ะ"
"ไว้คราวหน้ากูจะสอนคำว่ารุกกับรับให้น้องฟังล่ะกัน คราวหน้ามึงเสียตูดแน่ ไอ้คุณชาย"คนที่ถูกเพื่อนแกล้งลุกขึ้นไล่เตะเพื่อนตัวแสบแถมยังโวยวายเสียงดังไปทั่วลานเอนกประสงค์ของคณะ ทำให้คนแถวนั้นขบขันไปกับท่าทางโวกเวกของเดือนคณะสุดหล่อและเหล่าเพื่อนซี้
"งั้ยกูก็จะสอนยูริจังให้อัดตูดมึงแน่ ถ้าน้องไม่เคย กูจะเปิดคอร์สติวตัวต่อตัวให้เลยแล้วกันเป็นไง ฟรีนะฝากบอกด้วย คิคิ"
"เคย์จะสอนวาดรูปให้จิเน็นหรอ แต่จิเน็นเรียนบัญชีจะได้ใช้หรอเคย์"คนเพิ่งมาใหม่ที่ฟังความไม่ได้ศัพท์ เอียงหัวอย่างสงสัย
"ไดจัง!! เราแค่พูดเล่นน่ะ"
"อ้อ จ้า" คนตัวเล็กพยักหน้าอย่างเข้าใจง่าย
"ไอ้คุณชายกลัวเมีย!!!!5555555"
เอาเป็นว่าผมยอมกลัวเมียเพื่อให้โลกขอผมสงบสุขล่ะกันนะ คึคึ แต่โลกของพวกมงอ่ะไม่แน่!!
