Intro-Liar Love

“รู้ตัวสักทีสิไดจัง เต๊าะจนไม่รู้จะเต๊าะยังไงแล้วนะโว้ย!!!”

.

.

.

.

“ห๊ะ!? นายว่าไงนะ”

“ฉันลืมเอารายงานมาอ่ะไดจัง” ฮิคารุพนมมือไหว้ปรกๆให้กับคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับ

“งั้นเอาไงอ่ะ ส่งวันนี้แล้วด้วยนะฮิคารุ!! นายอ่ะ โห้ยยย” ไดกิพูดขึ้นอย่างหัวเสีย ก็รายงานเล่มนี้เขาตั้งใจทำมากเลยน่ะสิ เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาสนใจ สนใจมานานแล้วด้วย

“ยาบุไง เขาเป็นถึงประธานนักเรียน ห้องสภาน่าจะมีเครื่องปริ้นอยู่นะ เดี๋ยวฉันเมลล์ไปถามก่อนล่ะกัน”

“ไม่รู้ไม่ชี้ด้วยหรอกนะ” ไดกิบู้ปาก แล้วเมินหน้าหนีออกไปอีกทาง ไม่สนใจคนที่กำลังกดโทรศัพท์ยิกๆอยู่ข้างๆ

ไดกิชอบที่จะนั่งริมหน้าต่างอยู่แบบนี้เสมอ เวลามีอะไรที่ทำให้เขาต้องคิดมาก พอเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเงาอยู่เสมอแบบเจ้าต้นนั้นน่ะ มันทำให้จิตใจสงบขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดเชียวล่ะ

เอ๊ะ!! ไดกิยังคงมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ภาพที่เห็นก็คือชายหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีโบกไม้โบกมือแกว่งรายงานอยู่เล่มนึง แล้วคงเดาไม่ยากเลยว่านั้นน่ะมันเป็นรายงานของเขาที่ฮิคารุลืมไงล่ะ มือเล็กๆของไดกิเขย่าแขนฮิคารุอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ฉันเข้าใจว่านายโกรธฉัน แต่ฉันกำลังพิมพ์เมลล์หายาบุอยู่นะโว้ย!!”

“นู้นๆอ่ะ นู้นๆ” ไดกิพยักเพยินให้คนข้างๆ หันมาสนใจในสิ่งที่เขาพยายามจะบอก

“อิโนะจังนี่ เห้ย!! นั้นรายงานของพวกเรานิ” ฮิคารุลุกพรวดพราดออกจากโต๊ะประจำของเขา พร้อมกึ่งลากกึ่งจูงไดกิที่กำลังอึ้งๆ กับพฤติกรรมของเพื่อนสนิท

.

.

.

“เห้ย!! ขอบคุณมากนะ อุตส่าห์เอารายงานมาให้ แล้วนี้นายไม่มีเรียนหรือไง”

“ก็มีอยู่หรอก แต่บ่ายๆนู้นแหละ เมื่อเช้าเห็นคุณป้าโวยวายใหญ่เลยเรื่องที่นายลืมไอ้นี้น่ะ” อิโนโอะยื่นรายงานเล่มสำคัญตีหัวคนตรงหน้าดังป้าบ! ก่อนจะหันมายิ้มให้คนที่หลบอยู่หลังเพื่อนอย่างไดกิ

“มหาวิทยาลัยนายมันคนล่ะทางเลยนี่นา รู้สึกผิดแหะ เอาไว้ว่างๆ จะพาไปเลี้ยงเนื้อย่างล่ะกัน”

“ฉันต่างหากที่ติดหนี้นายอยู่น่ะ แค่แม่นายเรียกฉันไปกินข้าวด้วยทุกวัน ฉันก็เกรงใจจะแย่ อีกอย่างฉันก็มีธุระแถวนี้พอดี แค่แวะมาเฉยๆ”ฮิคารุพยักหน้าอย่างเข้าใจ พร้อมออกปากว่าคงต้องกลับไปเรียนแล้ว

หลังจากฮิคารุที่จูงมือเพื่อนสนิทอยู่ หันหลังเตรียมจะเดินขึ้นไปยังอาคารเรียน

“นายน่ะ ยิ้มออกจะน่ารักนะ อย่าทำหน้าหง่อยๆแบบนั้นสิ ฉันไม่ชินเลยไดจัง” อิโนโอะป้องปากตะโกนไล่หลังไป ทำเอาคนที่ได้ยินชะงักไปชั่วครู่ จากที่เป็นคนถูกลากกลับกลายเป็นคนลากเพื่อนไปเสียเอง 

"ใครเขาจะบ้ายิ้มได้ตลอดเวลาเล่า!!"

ทำเอาฮิคารุอดขำกับปฏิกิริยาของเพื่อนไม่ได้ ก็แก้มแดงๆนั้นน่ะ มันซ่อนไม่มิดหรอกนะไดจังงง

.

.

.

.

“ขำบ้าอะไรของนายฮิคารุ เรื่องรายงานฉันยังไม่คิดบัญชีกับนายเลยนะ”

“เอาน่า ก็ได้มาแล้วนี้ไง” ฮิคารุโบกรายงานไปมา ”แหม่ ก็อิโนะจังอุตส่าห์ช่วยหาข้อมูลให้เลยนี้เนอะ เรื่องสถาปัตยกรรมที่นายสนใจน่ะไดจังงง”

“น้ำเสียงแบบเนี่ย นายต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ยา โอ โต เมะ”

“เปล๊า” ฮิคารุปฏิเสธเสียงสูงอย่างกวนโอ๊ย

“เหอะๆ” ไดกิเบนหน้าไปทางหน้าต่าง จุดรวมสายตาเดิมๆของเขานั้นแหละ ต้นไม้ต้นนั้น

.

.

.

.

-เช้าก่อนไปโรงเรียนของฮิคารุ-

                “ฮิคารุตื่นหรือยังลูก! ไปตามอิโนะจังให้มากินข้าวด้วยล่ะ”

                “ตื่นแล้วฮะ ผมจะลืมลูกชายคนสำคัญของแม่ได้ไงล่ะ” ฮิคารุพูดขำๆ ล้อเลียนผู้เป็นแม่ แล้วก็วิ่งลงบันได เปิดประตูพรวดพราดไปเกาะที่รั้ว เพื่อเรียกเพื่อนบ้านของเขาให้มากินข้าวด้วยกันเหมือนเช่นทุกเช้า “อิโนจางงงงงง มากินข้าวได้แล้ว”ฮิคารุตะโกนออกไปอย่างไม่เกรงใจ

                “โทษทีๆ ความจริงไม่เห็นต้องมาชวนตลอดเลยนี่นา แอบเกรงใจนะเนี่ย” อิโนโอะ ยิ้มออกมาแบบเกรงใจ ก็คุณนายยาโอโตะเมะอุตส่าห์ออกปากชวน เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธมันได้สักครั้งเลยล่ะ มันเลยกลายเป็นกิจวัตรซ้ำๆ ที่กลายเป็นเรื่องธรรมดาของอิโนโอะแล้วล่ะ บ้านที่มีแค่เขาคนเดียว กับเพื่อนบ้านที่เป็นยิ่งกว่าครอบครัวของเขาสะอีก

                “นายต่างหาก เลิกเกรงใจได้แล้ว ชินสักทีสิว่ะ รีบๆเถอะ วันนี้ฉันต้องเอารายงานนั้นไปส่งล่ะ” ฮิคารุพูดก่อนจะหันตัวกลับเข้าไปในบ้าน อิโนโอะรีบเดินตามเพื่อนบ้านที่เจ้ากี้เจ้าการ

                .

                .

                .

                .

                หลังจากที่พวกเขากินข้าวเสร็จแล้ว ฮิคารุก็เดินไปหยิบข้าวกล่องของเขา อิโนโอะซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารก็เห็นรายงานเล่มสำคัญที่วางไว้ข้างกระเป๋านักเรียน เขาเกิดนึกสนุกอะไรบางอย่างออกมา จึงแอบหยิบรายงานเล่มนั้นออกมา แล้วก็ลากลับไปบ้าน

                “เอาว่ะ!! เมื่อไม่มีโอกาส ก็ต้องสร้างโอกาสด้วยตัวเอง!!”

…………………………………_________________________.................................................

               

ชายขี้เต๊าะ Vs ไดจังจอมซึน << ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก แล้วใครล่ะที่จะเป็นผู้ชนะ